Sofie in Ghana

Dag lieve mensen allemaal,

Omdat Sofie echt niet de mogelijkheid heeft om zelf haar blog wat bij te houden, willen we je toch wat nieuws vertellen.

Dit zijn enkele verhalen die ze in haar laatste brief geschreven heeft.

Dag lieve schatten van mij!

Zit nu op school, iemand is iets aan het dicteren, maar ‘k kan niet echt volgen dus schrijf dat erna wel over! Even tijd dus om nog eens een briefje naar jullie te schrijven.

Was echt wel content met ’t Sinterklaaspakket!

Heb er samen met m’n broer George al van genoten.

Het is ondertussen al december en ze hebben me verteld dat het na december allemaal heel snel gaat, dus bereidt jullie al maar voor op  mijn terugkeer.

Als ik er zo bij nadenk, besef ik echt dat als ik terugkom,ik  m’n broers verschrikkelijk hard ga missen. Kan me niet voorstellen dat ik hen niet meer vaak ga zien. Maar ik ben er wel zeker van dat we veel gaan bellen en elkaar komen bezoeken!!

Ahja, had gisterenavond ’n telefoontje gekregen van Anna (Amerikaanse AFS-student in Koforidua), ze vertelde me dat zij met nog ’n AFS-er van vandaag tot volgende donderdag naar Sunyani gingen ( daar wonen nog 3 AFS-ers, ook Silke!). En ze vroeg of ik en Annalisa dit week-end ook niet wilden afkomen….Maar Annalisa moet dit nog vragen aan haar mama ( zij is mijn contactpersoon). Hoop dat ’t mag, ’t is december dus mogen we alleen reizen!

Mijn vakantie zal beginnen op de 22^ste denk ik, dit trimester hebben we geen examens omwille van de staking die geweest is.

Vorige vrijdag had Annalisa’s mama ons naar ’n kleermaker gestuurd om onze maten te nemen.

Ze had zondag gegeven wat ze had laten maken, echt mooi: wit met zwart.

Heb foto’s genomen, wou dat ik ze kon laten zien!

Heb sinds een paar weken ’n nieuwe vriend, en ’t is echt gewoon maar ’n vriend, ok?! Nee maar, kan daar echt heel goed mee praten, hij is wel 23 jaar.

Ben nu ook al ’n paar keer alleen naar ’t dorp geweest, iedereen roept mij na, vragen hoe ik heet,…

En nu roept “iedereen” mijn naam ipv  “obroni” !

Heb pas nog eens zelf mijn kleren gewassen, en moet zeggen: begin ’t te kunnen!

M’n vingers liggen toch niet meer open en m’n kleren stinken toch niet meer.

Ben sinds kort ook terug naar de mis aan’t gaan. Wel in school, duurt niet zo lang: van 6:00 tot 8:00. Lang genoeg voor mij!

Aangezien dit ’n soort internaat is, moet iedereen in de klas leren, weet echt niet hoe die dat kunnen, 40 meisjes die echt niet stil kunnen zijn!

Mis echt ’t SFC, was bij nader inzien echt ’n goede school, toffe klas, fijne leerkrachten,…

Mis België echt wel hard. En ik weet dat als ik terugkom, alles heel luxueus gaat zijn voor mij!

Hier ben ik echt al content met de kleinste dingen.

Maar toch, ik denk vaak: Oh, als ik dit nu deed in België was het veel anders geweest…..

België is en zal mijn land blijven

Mijn dorp hier is heel klein, zoals jullie wel weten, en daardoor wordt er ook veel geroddeld.

Ik en George hebben gisteren ondervonden dat er over ons gepraat wordt

Omdat we soms ’s avonds eten gaan kopen, en we zijn alleen met ons 2, denken ze dat we een koppel zijn ofzo…..Hai toch, gekke mensen!

M’n beste vak in school is Wiskunde!!!! ( knappe, jonge leerkracht btw) En op dinsdagen van 16:00 tot 17:00 hebben we sport, kunnen kiezen uit voetbal, hockey, volleybal. Ik heb natuurlijk gekozen voor ….VOETBAL ! En op maandag hebben we koken, en daarvoor moeten ’n paar leerlingen naar de markt gaan voor de ingrediënten. Ik mag gaan omdat ik nieuw ben. Joepie!!

Voor huiswerk van “Sience” moesten we het menselijk skelet overtekenen van ons boek. Snap de bedoeling echt niet als dit al in ons boek staat….Maarja….

Ahja, ik vroeg mij af…. Zijn er thuis dingen veranderd? In de tuin, in ’t huis?

Heb gisteren lekker eten gemaakt. Iedereen was blij, en als iedereen blij is  ik ook !

En wil ook eens iets Belgisch maken, maar weet niet goed wat. Iets met ‘patatten’ ofzo..

Weet ge wat ik mis, een boterham met broodbeleg! Hier eet ik alleen maar brood, dat zowat hetzelfde is als stokbrood. Maar dit is nu eenmaal niets dat je kunt opsturen.

Moet nog eens beginnen met brieven schrijven. Maar ‘k krijg er zo weinig terug.

Best wel zielig hé !

Ik ga hier mijn kort briefje beëindigen.

Aan iedereen de groetjes en tot de volgende.